De gedichtenbundel van Tim Hofman, Gedichten van de Broer van Roos, vliegt momenteel over de toonbank. Alleen al voor de publicatiedatum was het boek al drie keer herdrukt (bron). Tim Hofman is als presentator bij BNN, bij programma’s als onder andere Boos en Spuiten en Slikken, iemand die een groot bereik bij jongeren heeft. Misschien dat deze dichtbundel dus ook jongeren aanspreekt? Hoe is mijn ervaring met poëzie eigenlijk als jongere?

Wanneer ik de naam van Tim Hofman laat vallen bij mensen van mijn leeftijd, kent iedereen hem wel. Ik moet bekennen dat ik maar weinig BNN kijk/keek, en dat ik hem vooral ken van Wie is de Mol en Boos, maar dat degenen die zijn programma’s keken, hem echt geweldig vinden. Een eerlijke jongen die ook niet op zijn mondje is gevallen, en nadenkt over kwesties waar jongeren zich mee bezig houden. Ook vertelden ze me dat ze interesse in zijn poëziebundel hadden, en dat vond ik opmerkelijk, maar ook leuk om te horen! Zeker toen ze aangaven poëzie niet altijd even leuk te hebben gevonden.

Als ik zelf aan poëzie denk, denk ik aan de tijd dat we een poëzie-module behandelden op de Havo. Vanaf het moment dat deze module aangekondigd werd, hoorde ik al een hoop gezucht om me heen, en ik moet eerlijk bekennen dat ik er ook niet zo op zat te wachten. Poëzie klonk me zo zweverig en zwaarmoedig in de oren. Ik, als onwetend 15-jarig meisje, dacht dat poëten alleen maar brommende volwassenen waren die hun problemen op papier zetten. Maar ja, poëzie was een verplicht onderdeel van Nederlands, dus ik kon beter maar gewoon mijn best doen en kijken naar wat mij wél aansprak binnen de poëzie.

We bespraken onder andere de geschiedenis van de poëzie, en dan met name Snikken en Grimlachjes van Piet Paaltjens. Wat ik zo bijzonder vond aan deze gedichten en deze dichter, was niet alleen het feit dat hij uit Leiden kwam, wat praktisch naast Katwijk ligt, maar ook de manier waarop hij verhalen kon vertellen met zijn gedichten. Ik dacht tot dat punt dat gedichten altijd maar wat zweverig gezwets was, waar geen touw aan vast te knopen zou zijn. De gedichten van Piet Paaltjens hebben mij in laten zien dat poëzie meer is dan dat en ook een manier is om verhalen te vertellen.

schrijven

In ons Nederlands-lokaal hingen, en ik denk dat anderen dit ook wel zullen herkennen uit hun Nederlands-lokalen, overal posters op de muren. Eén van die posters bevatte een gedicht en dat vind ik tot nu toe het allermooiste gedicht wat ik ooit gelezen heb. Het heet: Voor een dag van morgen van Hans Andreus.

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens,
ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man
alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.

Bij ons Nederlands mondeling moesten we ook allemaal een gedicht bespreken en ik had het geluk dat ik dit gedicht mocht behandelen. Ik was daar erg blij mee, want het gedicht had ik al zo vaak gelezen en geanalyseerd. Het gedicht is zo puur en liefdevol, en het is helaas ook ergens waar dat sommige mensen zich niet voor kunnen stellen dat je onvoorwaardelijk van iemand kunt houden. Echt, degene voor wie Hans Andreus dit gedicht schreef, mag echt in haar handen wrijven met een man die zo veel van haar houdt en dat zo prachtig kan verwoorden.

De poëzie-module bij Nederlands heeft mij in ieder geval de ogen geopend dat poëzie meer is dan wat random woorden op een geordende manier op papier te zetten. Je kunt er ook verhalen mee vertellen. Ik was alleen een van de weinigen in de klas die er zo over dacht. De meesten vinden het vooral nog erg saai. Is ook niet erg natuurlijk, maar het zou leuk zijn als jongeren poëzie meer gaan waarderen, en niet, zoals ik in eerste instantie dacht, dat het allemaal maar zweverig gedoe is. Misschien dat de gedichtenbundel van Tim Hofman jongeren zal bereiken en ze op andere gedachten zal brengen!


Wat vind jij van het lezen van poëzie?