Zaterdag 22 april kreeg ik de kans de auteurs van YALFest 2017 te ontmoeten, omdat ik de Meet & Greet gewonnen had. Wat was ik blij deze mensen te mogen ontmoeten en uitgebreid met ze te kunnen praten! Uiteraard heb ik me goed voorbereid op deze dag en heb ik een aantal vragen verzonnen. Soms heb ik ook daadwerkelijk deze vragen kunnen stellen, en in andere gevallen heb ik gewoon een spontaan gesprekje met ze gehad. Deze gesprekken wil ik graag met jullie delen en vandaag bespreek ik de gesprekken met Victor Dixen, Donna Freitas, Meghan Shepherd en David Arnold.

Victor Dixen

Victor Dixen is de auteur van Phobos. Een boek waar ik van genoten heb, maar waar ik ook heel wat vragen bij heb kunnen verzinnen. Ik keek daarom ook heel erg uit naar het ontmoeten van deze man! Toen ik met hem begon te spreken viel natuurlijk meteen zijn prachtige Franse accent op. Het geeft hem iets unieks, en dat vond ik erg leuk aan hem.

Ik heb Phobos gelezen en er is één ding wat me eigenlijk een beetje dwars zat. Wanneer de kandidaten in de ontmoetingsruimte zijn, is daar geen zwaartekracht. Maar hoe kan het dan dat de meiden soms rokken droegen? Die zouden toch alle kanten op zweven?
“Ja, het klopt inderdaad dat de meiden rokken droegen in deze ruimte. Fangfang had bijvoorbeeld een jurk aan die zo strak zat dat deze niet van zijn plek af kon gaan. De jurk van Léonor ging echter inderdaad alle kanten op, ja.”

Maar zou het Genesiskanaal dan niet een 12+ of 16+ kanaal worden? Als die jurk alle kanten op ging, stond Léonor dan niet in haar ondergoed?
“Hmmm, nu je het zegt, dat zou dan inderdaad het geval zijn. Dat detail is me een beetje door mijn vingers geglipt. Daar heb je me te pakken! Wel tof dat je zo’n analytische lezer bent!”

Nu we het toch over Fangfang hebben, hoe vond u het om over haar te schrijven? Persoonlijk vond ik haar bloedje irritant. Vond u dat ook?
“Nou, ik heb een tijdje in Singapore gewoond, en daar zijn eigenlijk de meeste mensen zoals Fangfang. Heel erg standvastig naar de feiten. Het schrijven over haar was dus eigenlijk schrijven over een andere cultuur, en andere culturen botsen nog weleens met je eigen cultuur. Dat maakt haar in jouw ogen ‘anders’, maar in mijn ogen een vorm van realiteit, omdat ik een tijd met zulke mensen omgegaan ben.”

Als u de kans had om een enkele reis naar Mars te maken, zou u dat dan doen?
“Nee, alleen als ik de kans had ook weer terug naar aarde te gaan. Een enkele reis is zo definitief en ik zou net als Léonor twijfelen voordat ik de raket in zou stappen. Zou jij een enkele reis naar Mars aandurven?”

Nee, ik zou het alleen doen als ik dan ook mijn vrienden en familie mee zou mogen nemen. Maar anders zou ik het niet doen, denk ik. Hoewel het wel een erg bijzondere kans is om iets memorabels te doen voor de mensheid.
“Ja, vrienden en familie zijn zeker belangrijke factoren om voor thuis te willen blijven. Ik ben zelf wel heel geïnteresseerd in de ruimte en het heelal, dus een retourtje zou ik zeker niet afslaan!”

Op dit moment woont u in New York, maar uw boeken zijn nog niet in de Engelse taal verschenen. Is dat iets wat u graag zou willen?
“De boeken zullen in het Engels verschijnen! Daar is nu een vertaler voor bezig. Ze komen volgend jaar allemaal binnen een jaar uit in het Engels. Wanneer dat gebeurd is, dan zou het boek nog meer bereik hebben. Er zijn een hoop Franstalige mensen, maar er zijn nog meer mensen die Engels spreken. Ik kijk er in ieder geval erg naar uit.”

Toen ik las over hoe heel de wereld toekeek terwijl de Cupido de lucht in vloog, kreeg ik letterlijk kippenvel. Het was alsof heel de wereld één was. Denkt u, wanneer de Cupido echt eens zou vertrekken naar Mars, dat er zoiets vergelijkbaars zal gebeuren?
“Een situatie als dit is ook al eens eerder gebeurd in 1969, toen de eerste mens voetstappen zette op de maan. Op dat moment was iedereen ook aan de buis gekluisterd. Voor even was de wereld helemaal verenigd en werden conflicten vergeten. Al was het maar voor een paar minuten. Als er dus ooit een soortgelijke situatie zou zijn, maar dan met de eerste mensen op Mars, denk ik dat hetzelfde gebeuren zal.”

Met Victor Dixen

Samen met Victor Dixen, die zijn karakteristieke zonnebril draagt.

Donna Freitas

Donna is de auteur van Unplugged. Een Sci-Fi boek waarin een app-wereld beschreven wordt. Echte mensen kunnen zichzelf “inpluggen” en verder leven in deze virtuele wereld. Ik vond dit concept erg tof en keek er daarom ook naar uit met Donna hierover te kunnen praten. Toen ik haar vertelde dat ik haar boek gelezen had, vroeg ze of ik het tweede boek ook al gelezen had en dat die nu te koop was hier in Nederland. Ik vertelde haar dat ik die helaas nog niet aangeschaft had, maar dat ik dat zeker wil gaan doen!

In Unplugged leven de mensen in een virtuele app-wereld. Is dit iets waarvan u denkt dat dit ooit echt zal gebeuren?
“Aangezien er nu al virtual reality brillen zijn, zal er waarschijnlijk ook ooit een tijd zijn waarin mensen zichzelf kunnen “inpluggen”. Ik denk dat de reden dan zal zijn dat mensen zichzelf willen beschermen tegen de invloeden die het “echte leven” op hun kunnen hebben. Een echt lichaam is tenslotte kwetsbaar en kan ziek worden. Of dit ethisch verantwoord is, is een ander verhaal. Ik merkte zelf dat ik een beetje de duistere kant op ging met mijn boek, en dat had ik niet van mezelf verwacht.”

Op school heb ik een theorie moeten bestuderen dat remediation heet. Dat komt er eigenlijk op neer dat het “perfecte medium” een medium is dat zo dicht bij de realiteit staat, dat de gebruiker niet meer door heeft dat hij of zij een medium aan het gebruiken is. The Matrix is daar een voorbeeld van, maar ook de app wereld uit Unplugged is een vorm van zo’n perfect medium, en tijdens het bestuderen van deze theorie dacht ik hier dus steeds aan terug. Uw boek heeft me dus geholpen met mijn school, wat vind u hiervan? En had u al eens van deze theorie gehoord?
“Nee, ik had nog niet van die theorie gehoord, maar wat ontzettend cool dat mijn boek je geholpen heeft op school! Ik ben zelf filosofie professor op universiteiten en ik zou het zo leuk vinden als een van mijn leerlingen naar me toe zou komen om te zeggen dat ze de stof beter begrepen hebben door mijn fictionele boeken.”

Met Donna Freitas

Samen met Donna Freitas

Megan Shepherd

Ik heb Megan ook niet zo heel lang gesproken. We waren toen ik haar sprak alweer bijna terug bij het punt waar we uit de boot moesten stappen. Ze kwam naast Veronica Rossi zitten toen ik met Veronica sprak en dat gaf mij de kans om haar een vraag te stellen. Toen heeft Veronica eigenlijk met ons meegekletst, dus dat was erg gezellig.

In uw boek komen aliens voor. Gelooft u zelf dat aliens bestaan?
“Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat wij, een planeet in een heelal van ongelofelijk veel hemellichamen, de enige planeet zijn waar intelligent leven bestaat. De aliens zullen er niet zo uit zien zoals ik beschreven heb in mijn boek, maar waarschijnlijk in een heel andere vorm. Wat ik mij vooral afvraag is of wij degenen zullen zijn die naar hen toe gaan, of dat zij naar ons toe zullen komen.”

David Arnold

Ook David heb ik niet zo lang gesproken. Op het moment dat ik hem aansprak waren we bijna terug aan land. Hij zei dat hij me herkende van Twitter of Instagram en ik was even helemaal in de war, want hoe dan?! Had nooit verwacht dat hij me zou herkennen, want ik kan me niet eens herinneren dat ik hem ergens in getagd had. Dat ik hem niet zo lang heb kunnen spreken vond ik jammer, want ik had verschillende vragen voor hem verzonnen. Terwijl hij mijn boek van De Kids of Appetite signeerde, zei hij dat hij het geweldig vindt om te zien dat mensen stickynotes in boeken plakken. Dat vond ik erg leuk om te horen.

Waarom vindt u pesto zo lekker?
“Geen idee, het is gewoon mijn lievelings eten. Vind het gewoon heerlijk om te eten.”

In uw boek noemt u Don’t stop believing van Journey. Dat is een van mijn favoriete nummers en ik zing het altijd tijdens karaoke. Is het ook een favoriet van u?
“Ahh het is inderdaad het perfecte karaoke nummer om te zingen! Vroeger zong ik het ook altijd bij karaoke, maar tegenwoordig zing ik eigenlijk niet meer in karaoke bars. Ik vind het nummer erg leuk, maar het is geen favoriet van mij.”

Met David Arnold

Samen met David Arnold

Dit waren de gesprekken die ik gehad heb met de auteurs. Ik vond het een eer ze te mogen ontmoeten en ze in zo’n leuke omgeving te mogen spreken. Nogmaals dank naar de organisatie van YALFest! Het was geweldig.

Welke auteurs hoop jij volgend jaar op het YALFest te kunnen spreken?