Titel: Phobos
Serie: Phobos #1
Auteur: Victor Dixen
Vertaler: Robbin Besselink
Uitgeverij: Uitgeverij Q
Genre: Young Adult, Sci-Fi
Aantal bladzijdes: 398
Waardering: 3 sterren

Goodreads

Ze dromen ervan geschiedenis te schrijven
Zes jongens en zes meisjes bevinden zich in een ruimteschip op weg naar Mars. Overal aan boord hangen camera’s, elke stap die ze zetten wordt gefilmd. De reis is namelijk ook een datingshow die wereldwijd wordt uitgezonden. Het is de bedoeling dat ze allemaal hun grote liefde vinden, zodat ze op Mars de eerste menselijke kolonie in de ruimte kunnen beginnen.

Zij droomt ervan verliefd te worden
Léonor is een van de uitverkorenen. Ze is een wees en kan niet wachten haar eenzame leven achter te laten. Als haar droom een nachtmerrie wordt, is er alleen geen weg meer terug.

Dit boek had ik eigenlijk al sinds december als ebook, maar ik heb later ook een fysiek exemplaar van het boek gekocht. Waarom? Victor Dixon komt in april naar Nederland voor het Yalfest, en ik wil graag de mogelijkheid hebben mijn boek te laten signeren. Ik keek er namelijk ontzettend naar uit dit boek te lezen, en een veelbelovend boek als dit zou ik dolgraag gesigneerd in mijn kast willen hebben staan. Ik heb het boek nu gelezen en vind ik het echt zo’n gaaf boek als ik van tevoren had gedacht?

Phobos gaat over een soort datingshow in de ruimte, waarbij zes jongens en zes meiden een enkele reis naar Mars maken, om daar een kolonie te starten. Ze kunnen door middel van speeddates kennis maken met elkaar en aan het einde zullen ze een partner moeten kiezen. Ondertussen is het leven op het schip live (of naja, met een beetje latentie) te volgen via het Genesis kanaal, en de hele wereld kijkt trouw toe. Maar al snel blijkt dat de organisatie iets groots achterhoudt waar de rest van de wereld niets vanaf weet, ook de kandidaten zelf niet…

Een datingshow in de ruimte terwijl de hele wereld toekijkt? Wauw! Wat een ontzettend gaaf concept! Ik moet echt zeggen dat ik oprecht kippenvel kreeg toen ik las over alle miljoenen mensen die feest vierden toen de raket afgeschoten werd en de kandidaten bekend waren. Heel de wereld was één en in de ban van het programma. Ook ik keek als lezer erg uit naar de eerste speeddates en waande me helemaal in het idee dat ik een heerlijke soap zou gaan lezen. Vol drama, romantiek en jaloerse meidenruzies. Dat leek het in het begin ook te worden, maar dat duurde niet lang. Doordat de organisatie zo’n groot geheim meedroeg, veranderde het verhaal totaal, en dat vond ik stiekem een beetje jammer.

Zes meisjes
Zes jongens
Zes minuten om elkaar te leren kennen
De eeuwigheid om van elkaar te houden

De meerdere perspectieven waaruit het verhaal geschreven werd vond ik soms wat verwarrend. Het is tof dat je te weten komt over wat zich op aarde afspeelt, wat in het ruimteschip en wat op het beeld van het Genesis kanaal, maar ik vond het soms lastig om tussen ze te schakelen. Al helemaal wanneer er opeens nieuwe personages en verhaallijnen geïntroduceerd werden en daar vervolgens bijna niks meer mee werd gedaan. Waarom werden ze dan überhaupt besproken?! Normaal heb ik hier niet zo snel last van, maar bij dit boek wel een beetje.

De schrijfstijl van Victor Dixen vond ik niet zo heel fijn. Er werd heel veel beschreven, maar dan niet één keer… Nee! Ben je mal? De lezers moeten toch minstens tien keer eraan herinnerd worden hoe mooi en sexy Léonor, met haar rode krullende haar en gouden ogen, wel niet is?! Ik kreeg een beetje het gevoel dat Victor verliefd geworden was op zijn eigen verzonnen personage, maar dat kan ook aan mij liggen hoor…

Iets wat ik overigens wel erg tof vond, is dat er leerzame aspecten in zaten. Zo werd onder andere latentie uitgelegd, wat inhield dat hoe verder de Cupido van de aarde weg was, hoe langer het duurde tot berichten doorgestuurd waren. Ook leer je een beetje over Mars en Phobos zelf en over hoe de zwaartekracht werkt. Verder stonden er ook een aantal bouwtekeningen in het boek, waardoor je een goede indruk kreeg over hoe de Cupido gebouwd was.

Phobos was niet het dramatische soapverhaal wat ik verwachtte, maar een ontzettend spannend boek met een vleugje sci-fi en romantiek. Het boek is erg beschrijvend geschreven en is bovendien nog leerzaam ook! Ik ben zeer benieuwd naar deel 2.

PS. Ik snap nogsteeds niet hoe de meiden rokjes en jurken konden dragen in de ontmoetingsruimte, waar geen zwaartekracht was. Die rokken gaan dan toch alle kanten op?! Kan iemand mij dit uitleggen alsjeblieft?


Als jij de kans kreeg een enkele reis naar Mars te krijgen om daar een nieuwe kolonie te starten, zou je de uitdaging dan aan gaan?