Titel: De wereld achter het water (Het boek van voorheen #2)
Auteur: Jen Minkman
Uitgeverij: Storm Publisher
Genre: Young Adult, Dystopisch
Waardering: 3,5 ster

Goodreads

Graag wil ik Jen Minkman en Storm Publisher bedanken voor het recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.

Let op! Deze recensie bevat spoilers over het eerste boek, Het boek van voorheen, van deze serie. Lees deze recensie dus alleen wanneer je het eerste boek gelezen hebt.

In dit spannende vervolg op Het Boek van Voorheen van Jen Minkman, zijn Leia en Walt op weg naar de Wereld achter het Water, waar het legendarische land Cornwall op hen wacht. Tony, hun nieuwe vriend, heeft hen verteld dat alle oorlogen uit het verleden vergeten zijn en dat de inwoners van Bodmin en Dartmoor in vrede met elkaar leven. Mensen houden zich aan de regels van een religie van weleer die vergiffenis en geweldloosheid predikt.

Helaas komen ze er al snel achter dat zelfs een vredelievende, ideale samenleving zoals in Dartmoor zijn tekortkomingen heeft. Na een verboden reis naar Exeter, de oude stad van hun voorvaderen, ontdekken de twee Eilanders meer over de nieuwe wereld dan ze lief is.

Wat als de prijs die je moet betalen voor vrede op aarde te hoog is?

Het is inmiddels een tijdje geleden dat ik Het boek van voorheen, het eerste boek uit deze serie, las. Ik wist nog wel ongeveer waar het over ging, maar de details ontbraken me een beetje. Toen er in het begin van het verhaal allerlei namen genoemd werden, raakte ik dan ook een beetje in de war wie nou ook alweer wie was. Als er af en toe een soort terugblik beschreven zou staan, had het wat makkelijker geweest de personages te herkennen. Na een tijdje gelezen hebben kwam ik er wel uit hoor! Wanneer ik het eerste boek vlak hiervoor gelezen had, had ik nergens last van gehad denk ik.

Je leest het verhaal vanuit twee point of views, namelijk die van Leia en die van Alisa. Leia is samen met Walt en nog wat anderen vertrokken naar Dartmoor; “De wereld achter het water” die zij als eilandbewoners graag willen verkennen. Alisa is achtergebleven op Tresco en is de vervangend assistent van de boekhouder. Ze neemt een soort leidinggevende rol in en reist regelmatig tussen beide helften van het eiland om boodschappen door te geven. Net zoals je van Het boek van voorheen gewend bent dus, aangezien je nu ook over twee verschillende werelden leest. Uiteindelijk wisselden de POV’s zich tegen het einde ook sneller af. Ik vond deze afwisseling erg leuk gedaan.

Hier en daar hoor ik vogels zingen. Die hebben de wrede oorlog dus overleefd. Of wie weet zijn ze wel vanaf allerlei eilanden aan de kust van Cornwall hierheen overgestoken om te kijken hoe de wereld er hier uitzag. Net zoals wij. – Leia

Verder vond ik het heel tof dat je weer te lezen kreeg over verschillende culturen en de gewoonten die daarbij horen. Dus wat voor de één heel normaal is, is voor de ander nog vreemd. Ook kreeg je nu te lezen over hoe het leven aan de andere kant van het water eraan toegaat. Hier geloven ze in Jezus, en dat is dus iets wat mij bekend is. Verschillende referenties waren dus herkenbaar, maar hoe ze deze religie interpreteerden, is toch wel van andere koek. Heel interessant om daarover te lezen!

‘Hoeveel schepen moeten er nog verbrand worden, hoeveel mensen nog monddood of helemáál dood gemaakt worden, voordat we onze angst opzij zetten?’ – Alisa

Ook vond ik de schrijfstijl erg mooi. Minkman heeft een erg mooie manier van zichzelf uitdrukken, waarbij veel verschillende woorden gebruikt worden om iets te beschrijven. Dat leest erg fijn. Helaas vond ik het boek wel wat snel geschreven. Daar bedoel ik mee dat bepaalde scenes nogal kort waren, terwijl er wel belangrijke dingen in gebeurden. Hierdoor kreeg ik een beetje het gevoel dat het van de hak op de tak ging en kreeg ik weinig tijd om de gebeurtenissen te laten bezinken. Het leest wel vlot, maar in dit geval had ik graag wat meer diepgang willen zien. Het was nu wat oppervlakkig.

Een mooie boodschap vond ik ook dat mensen kunnen veranderen. Zelfs de slechtste personen verdienen een tweede kans. En dat vond ik erg tof!

‘Ik hou niet van vragen,’ zegt hij. ‘Waarom niet?’ ‘Omdat mensen dan nee kunnen zeggen.’ – Sol

De wereld achter het water confronteert je wederom met de impact die verschillende culturen op de keuzes van anderen kan hebben. Het boek heeft een vlotte en prachtige schrijfstijl en leert je dat zelfs de meest slechte mensen, een tweede kans verdienen.

Ps. Op de avond dat ik dit boek uitlas keek ik Sherlock. En toen gingen ze dus naar Dartmoor en hadden ze het over Exeter. Ik dacht dus dat dat fictieve plaatsen waren, maar ze blijken echt te bestaan en ik was dus zo confused!