Titel: De Kids of Appetite
Originele titel: The Kids of Appetite
Auteur: David Arnold
Vertaler: Elise Kuip
Uitgeverij: Blossom Books
Genre: Young Adult, Contemporary
Aantal bladzijdes: 333
Waardering: 

Goodreads

Vic mist zijn vader, die twee jaar geleden is overleden. Als de stomme nieuwe vriend van Vics moeder haar een aanzoek doet, raakt Vic in paniek en rent hij weg van huis. Zijn vaders urn en zijn eigen verdriet zijn de enige dingen die hij meeneemt de winterse nacht in.

Op straat komt Vic Mad tegen, die hem meeneemt naar een slaapplaats. Daar ontmoet hij Coco, een elfjarige die vloekt als een bootwerker en rapt als een gangster, en Zuz die helemaal niet praat. Baz, de onofficiële leider van deze groep stelt Vic maar twee vragen. Als Vic deze goed beantwoordt, zullen De Kids of Appetite hem helpen om de laatste wensen van zijn vader te vervullen.

In eerste instantie was ik eigenlijk niet van plan dit boek aan te schaffen. Op het moment zit ik echt in een soort Sci-Fi leesflow, en ik ben een beetje uit het lezen van contemporary boeken. Tot Joost vertelde dat De KOA het volgende boek zou zijn wat besproken zou worden bij de YA leesclub van Boekhandel Kooyker. Ik besloot het dus toch te kopen en mijn bonnetje ervan in te sturen naar de organisatie van YALFest. Super blij dat ik dat gedaan heb, want ik heb uiteindelijk dus echt de Meet & Greet gewonnen! Ik zou hier David Arnold gaan ontmoeten, dus ik besloot snel dit boek te gaan lezen, zodat ik met hem erover zou kunnen kletsen. Want wat vond ik nou van dit, ik kan toch wel zeggen, super gehypete boek?

In De Kids of Appetite volg je een week in het leven van Vic en Mad. Vic’s vader is overleden en nadat de nieuwe vriend van zijn moeder een aanzoek aan zijn moeder deed, is Vic weggelopen van huis, met de urn van zijn vader. Deze urn bevat instructies voor het uitstrooien van de as en ‘De Kids of Appetite’, waar Mad deel van uitmaakt, besluiten hem te helpen met het uitstrooien van de as. Dit avontuur eindigt echter in een moord, en het eerste hoofdstuk dat je dan ook leest speelt zich af in de verhoorkamer. Eerlijk gezegd snapte ik hier niets van. De dingen die Vic zei sloegen nergens op en ik had ook geen idee waarom hij überhaupt verhoord werd door de politie. Ik had bijna de neiging het boek dicht te slaan, bang dat de rest van het boek ook zo zou zijn, tot ik zag dat er een flashback kwam naar wat er 8 dagen daarvoor gebeurd was. Vanaf toen begon ik het verhaal te begrijpen.

We zijn allemaal deel van hetzelfde verhaal. We zijn dan misschien niet in staat de setting of de plot te kiezen, we kunnen wel kiezen wat voor personage we willen zijn.

Al snel ontdekte ik hoe mooi de schrijfstijl van dit boek is. De ene mooie quote volgde op de andere. Dit is één van de weinige boeken waarbij ik mijn potlood en stickynotes continu bij de hand gehouden heb, om al deze quotes te kunnen onderstrepen. Sommige zinnen, zoals het feit dat Vic steeds tegen zichzelf zei dat hij een “superrenpaard” was, kwamen door het hele boek steeds terug. Toen ik David Arnold sprak bij de Meet & Greet zei hij overigens dat hij het geweldig vond om te zien dat mensen annotaties maakten in zijn boeken, maar dat komt natuurlijk helemaal door hemzelf (en de vertaler die de quotes zo mooi heeft kunnen vertalen).

Ik was eerder een kunstliefhebber dan een kunstenaar: ik was net goed genoeg om te beseffen dat ik er niks van bakte.

In het boek komen veel verschillende situaties voor. Deze situaties waren soms mooi, maar soms ook best onrealistisch… Een contemporary verhaal speelt zich natuurlijk af in “onze wereld”. Nou, ik kan me niet voorstellen dat Coco, een meisje van 11 jaar, midden in frakking Amerika, niet opvalt overdag, wanneer ze op school hoort te zitten. Mensen zouden daar toch allang melding van maken? Of Vic zelf, die weggelopen is en gewoon in dezelfde stad blijft rondlopen, dat hij nooit opgemerkt is door de politie. Die waren toch al dagen op zoek naar hem?

Zo onrealistisch sommige situaties in het boek waren, zo realistisch waren de personages. Ze zouden zo uit het boek kunnen stappen en gezellig kaaspatatjes met je gaan eten. Vic heeft het Moebius syndroom. Hoe hij hiermee omging, de reacties van andere mensen hierop, en zijn symptomen voelden zo echt. In het ‘Bericht van de auteur’ aan het einde van het boek, vertelt David dat hij hier verschillende mensen, die aan hetzelfde syndroom lijden, over gesproken heeft. Heel tof, want hiervoor had ik nog nauwelijks over dit syndroom gehoord, en zo leer je er ook over.

Ik herinnerde me hoe mijn ouders samen waren, alsof de wereld een boomtak was en zij met zijn tweeën in één cocon zaten. Mam zou de as hier samen met mij moeten uitstrooien, in plaats van op zoek te zijn naar een nieuw coconmaatje.

Er zitten ook heel wat mooie gedachtes in dit boek. Ik vind het heel bijzonder dat je kan lezen over hoe Vic de laatste wensen van zijn vader wilt vervullen, en je zo de liefde van zijn vader voor zijn moeder leert kennen. Ook het feit dat Baz graag mensen wilt helpen en hun verhalen wilt gebruiken voor zijn boek, vind ik tof. Echte verhalen over echte mensen (Of naja, fictieve echte mensen dan). Het geeft je een soort gevoel van hoop.

De Kids of Appetite is een bijzonder boek van een bijzondere auteur. Een superrenpaard tussen de contemporary verhalen, vol met frakking mooie quotes.

Zou jij een Kid of Appetite willen zijn?