Titel: De Graces
Originele titel: The Graces
Auteur: Laure Eve
Vertaler: Mireille Vroege
Uitgever: Van Goor, Best of YA
Genre: Young Adult, Urban Fantasy
Aantal bladzijdes: 271
Waardering: 4 sterren

Goodreads

Iedereen zei dat de Graces heksen waren. Ze bewogen zich als gladde vissen door de gangen, met rimpelingen in hun kielzog. Ze hadden vrienden, maar eigenlijk ook weet niet. Zo nu en dan gingen ze met iemand om en eigenden zich diegene dan een tijdje toe. Meestal bleef het ook maar een tijdje, alsof ze voortdurend wachtten tot zich een leuker iemand aandiende. Ik hoefde alleen maar een manier te vinden om hun te laten zien dat ik degene was op wie ze al die tijd hadden gewacht.

Zoals iedereen in het dorp, is River Page geobsedeerd door de Graces. Ze voelt zich aangetrokken tot het ongrijpbare, knappe drietal, en ze gelooft het gerucht dat ze magie kunnen gebruiken maar al te graag. Maar zijn ze echt wie ze lijken? En zijn ze misschien wel gevaarlijker dan ze zich voordoen?

Laure Eve heb ik afgelopen maand op twee verschillende events gezien, namelijk het YALBAL en Hapjes & Sapjes met YA auteurs. Ik heb dit boek laten signeren bij het tweede event, aangezien ik toen zeker wist dat ik het boek niet had gewonnen bij de 7Days Reading Challenge en ik het boek zelf gekocht had bij de boekhandel. De kaft is al erg mysterieus, vond ik dat ook van het verhaal in dit boek?

River Page is een meisje dat net in een nieuw dorp is komen wonen. In dat dorp gaan er allerlei verhalen te rondte dat de familie Grace allemaal heksen zouden zijn. De kinderen van meneer en mevrouw Grace zitten bij River op school. Wanneer zij door de gangen lopen, worden ze nagekeken alsof ze wereldsterren zijn. Onbereikbaar. Als je door hen uitgekozen wordt om vrienden met ze te worden, dan was je als een soort uitverkorene. Ja, het ging heel ver…

River wordt hopeloos verliefd op Fenrin Grace. Ze heeft alleen het gevoel dat hij onbereikbaar is. Toch weet ze in contact te komen met hem doordat zijn zusje, Summer, bevriend raakt met River. Overigens snap ik River hier niet zo. Fenrin is een jongen die met heel veel meiden naar bed gaat en ze vervolgens weer laat vallen. Nou, lekker vriendje zou dat zijn zeg. Maar ja, ze is soort van geobsedeerd door de Graces, dus ik denk dat hier wederom duidelijk gemaakt wordt dat liefde blind maakt.

‘Hoe komt  het toch dat ik soms het gevoel krijg,’ zei ze langzaam, alsof ze haar woorden wilde testen, ‘dat je mij alleen maar leuk vindt omdat je denkt dat ik een heks ben?’ – Summer Grace

Ik moest erg wennen aan het verhaal in het begin. Er werden allerlei magische rituelen uitgevoerd, met bijvoorbeeld waxinelichtjes en in een kringetje staan en dan met z’n allen chanten. Ook werden er glaasje draaien-achtige rituelen beschreven. Dit is een straatje waar ik totaal niet in thuis ben en vind ik een beetje engig. Het klinkt misschien stom, maar ik denk dat glaasje draaien echt tot enge dingen kan leiden, dus ik zou het zelf nooit doen. Dit gebeurde dus wel in het boek, alsof het iets “normaals” was. Toen ik dit eenmaal geaccepteerd had, ging het lezen een stuk makkelijker, zonder vreemd onderbuik gevoel zeg maar ;-).

Op de achterkant van het boek staat dat dit een mysterieuze thriller was. Onder thriller versta ik dat er in ieder geval hele spannende dingen gebeuren, maar dat miste ik nogal. Daarom vind ik het thrillerlabeltje niet echt gepast. Wat er echter ook op de achterkant staat, is dat het boek je niet meer los laat. Dat vind ik dan wel weer waar! Laure Eve heeft een erg fijne schrijfstijl. Daardoor bleef ik geboeid tijdens het lezen, ondanks dat echt grote plottwists, in het midden van het boek, ontbraken. Wel waren er een aantal gebeurtenissen waarvan ik echt dacht van: huh, waarom zit dat hiertussen gepropt, het is zo random? Op het einde van het boek werd dit gelukkig allemaal wat duidelijker.

Volgens mij kon magie niet slecht zijn. Het hing af van de persoon die hem uitoefende, niet van de magie zelf. Het was net een mes. Pas actief als iemand zijn wil eraan oplegde en het in actie bracht. Je kon het gebruiken om iemand die vastgebonden zat mee los te snijden, maar ook om iemand te doden. Magie was alles en niets, en werd aangestuurd door een kracht van buitenaf. – River Page

Verder vond ik de sfeer in het boek erg goed beschreven. Ik kreeg echt een beeld van hoe het dorp daar in elkaar stak en hoe de levensstijl van de Graces was. Het klinkt misschien nogal gek, maar ik kreeg zoveel zin om De Sims 3 Bovennatuurlijk op te starten en een Grace familie te maken. Misschien dat ik dat nog wel ga doen eigenlijk… Waarom niet? Ik heb zo’n goed beeld gekregen hoe iedere Grace is, dat ik er best wel een familie van zou kunnen maken! Echt super tof.

De Graces is een verhaal waar ik in het begin nogal aan moest wennen, maar me uiteindelijk wel vast hield. Ik werd nieuwsgierig en verlangde naar antwoorden. Ik hoop dat het tweede boek minstens zo tof is als deze!

Geloof jij dat heksen echt bestaan?